Pas ongeveer een jaar nadat ik de titel “het Leven op Aarde, van & volgens Philip van Rijthoven”
had bedacht, kwam ik erachter dat Jan Jacob Slauerhoff al een roman had geschreven met de naam “Het Leven op aarde”.
Het verhaal speelt zich af in China rond 1925-1927. Slauerhoff is in die tijd zelf ook in China geweest.
Een intrigerend boek, maar het beeld dat hij hier geeft van het Leven op Aarde staat ver van mij af.
Ook ik voel mij nu en dan wanhopig, maar mijn Levensgevoel is toch veel minder zwart, veel optimistieser.

Slauerhoff is al vanaf de middelbare school een van mijn favoriete schrijvers.
Zijn gedicht De schalmei is werkelijk prachtig, over het pure en doelloze genot van muziek en poëzie. Het hangt al jaren op de zijkant van mijn boekenkast.

Woninglooze gaat ook over de wezenlijke kracht van poëzie. Gedichten kunnen al het onheil in het Leven bezweren, de pijn draaglijk maken. Tot de dood toch komt.